#POKOLENIA

Eleni od lat jest jedną z najbardziej charakterystycznych i lubianych postaci polskiej sceny muzycznej. Choć wychowała się na styku dwóch kultur, to właśnie w Polsce zdobyła ogromną popularność i serca kilku pokoleń. Jak patrzy dziś na swoją drogę, tożsamość i muzykę, która towarzyszy jej całe życie? O tym – szczerze i z refleksją – opowiada w wywiadzie, który przeprowadziła z nią Halina Molka.

Mam greckie korzenie. Moi rodzice byli greckimi emigrantami, przyjechali do Polski w latach pięćdziesiątych, gdy w Grecji toczyła się wojna domowa i wiele rodzin zostało zmuszonych do opuszczenia swojego kraju. Ja urodziłam się już w Polsce. Tutaj chodziłam do szkoły, tu mam przyjaciół i tutaj ułożyłam sobie życie. Jednak w naszym domu zawsze była obecna Grecja – jej tradycje, język i pamięć o ojczyźnie. Ta tęsknota spowodowała, że po latach moi rodzice i rodzeństwo wrócili do Grecji. Ja zdecydowałam się zostać w Polsce. Dziś funkcjonuję więc pomiędzy dwoma krajami i dwiema kulturami. Grecja jest mi bardzo bliska, a Polska to miejsce, które wybrałam na swoje życie.

Ciężarem…? Nie. To zdecydowanie źródło siły i ogromnej inspiracji, także muzycznej. Już moją pierwszą płytę analogową nagrałam w dwóch językach – po grecku i po polsku. Inne moje piosenki, choć śpiewane po polsku, często mają teledyski w obu wersjach językowych. Dorastanie między dwiema kulturami nauczyło mnie otwartości i szacunku do ludzi. Nigdy nie czułam się rozdarta. Przeciwnie – czuję się bogatsza.

Dla mnie to przede wszystkim zapach domowej kuchni – oliwy i świeżego chleba. To też dźwięki greckiej muzyki, która zawsze towarzyszyła nam w domu. Te rzeczy wracają do mnie bardzo wyraźnie i mocno. Wciąż pamiętam też z dzieciństwa rodziców, braci i siostry oraz babcię, która opiekowała się nami, gdy rodzice byli w pracy. Najbardziej utkwiło mi w pamięci jedno wspomnienie: siedzę u babci na kolanach, jako najmłodsza z rodzeństwa, a ona opowiada nam bajki. Słuchamy ich w skupieniu – zawsze kończyły się morałem, że dobro zwycięża. Te wspomnienia nie są tylko obrazami z przeszłości – wracają do mnie żywo, zwłaszcza kiedy spotykam się z rodziną w Grecji.

Grecy są bardzo rodzinni, więc nasze spotkania są ciepłe i pełne radości. Dużo rozmów, wspomnień, śmiechu i śpiewu. Do Polski wracam pełna dobrych emocji i pozytywnej energii.

W Polsce rzeczywiście czuję się bardzo doceniana i tu publiczność zna mnie najlepiej. W Grecji jest inaczej – tam jestem raczej znana jako artystka, która działa w Polsce. Nie weszłam na tamten rynek muzyczny. W mojej muzyce greckie jest brzmienie – obecność buzuki, melodyjność, ozdobniki w śpiewie. Najbardziej polskie są teksty: sposób opowiadania o uczuciach, codzienności i refleksji. Polska daje mi słowa, Grecja – muzyczną duszę.

Tak, zdarzało się to wiele razy. Ludzie po koncertach często podchodzą i opowiadają swoje historie – o miłości, stracie, nadziei. Kiedy słyszę, że jakaś piosenka towarzyszyła im w trudnym momencie, zaczynam śpiewać ją inaczej, z większą uważnością. Są utwory, które z biegiem lat nabrały dla mnie nowego znaczenia, nie dlatego że się zmieniły, ale dlatego, że zmieniłam się ja i poznałam historie ludzi, dla których te piosenki stały się ważne. Dzięki temu każda kolejna interpretacja jest nieco inna i bardziej osobista.

Utwór musi nieść emocje i prawdę. Jeśli czuję, że piosenka ma przesłanie i może kogoś poruszyć, wiem, że jest moja. Stawiam na te, które coś znaczą, a nie tylko ładnie brzmią. Przez lata zawsze wybierałam utwory, które są mi bliskie i które mogę śpiewać szczerze. Nigdy nie chciałam podążać za modą czy nagrywać czegoś tylko dlatego, że ktoś tego ode mnie oczekiwał – to nie byłoby moje. Ale kiedyś nagrałam piosenkę, która nie do końca odpowiadała temu, co czuję i jak chcę tworzyć…

Słucham melodii i tekstu, nucę je sobie i wtedy widzę, czy to jest to. Jeśli piosenka mnie nie zachwyca, nawet jeśli komuś innemu się podoba, potrafię ją odrzucić. Dla mnie najważniejsze jest, żeby to, co śpiewam, było szczere i płynęło z serca, bo wtedy łatwiej trafia do ludzi.

Tak, bardzo duży. Pracujemy zespołowo, ale zawsze mówię, co czuję i czego potrzebuję. Zależy mi, żeby piosenka była zgodna z moim sercem, a nie tylko technicznie poprawna.

Często wracam myślami do ważnych momentów życia, bliskich osób i przeżyć, które mnie ukształtowały. Śpiewanie to dla mnie dzielenie się częścią siebie. Na koncertach, szczególnie tych kameralnych, czuję prawdziwą więź z publicznością. To są chwile, które zostają z człowiekiem na całe życie.

Moja muzyka wiele mówi o tym, kim jestem nie tylko na scenie, lecz także w życiu. Zawsze śpiewam o tym, co dla mnie najważniejsze: miłości, nadziei, dobroci, rodzinie i ludzkich przeżyciach. To wartości, które noszę w sercu od zawsze. W moich piosenkach można usłyszeć zarówno radość życia, jak i momenty zadumy. To również historia moich greckich korzeni – w muzyce pojawiają się wpływy, które są częścią mojej tożsamości. Połączenie greckiej duszy i polskiego serca nadaje mojej twórczości charakter i wyjątkowy klimat.

Moje dni są wtedy spokojne i zwyczajne. Po trasie wracam do domu i zajmuję się codziennymi sprawami – sprzątam, piorę, robię zakupy i ogarniam wszystko tak, żeby było po prostu dobrze. Latem i wiosną spędzam sporo czasu w ogrodzie, podlewam rośliny, dbam o nie i lubię usiąść tam z kawą i książką. Kontakt z naturą daje mi spokój i pomaga się wyciszyć po intensywności koncertów. Lubię wracać do domu – jest dla mnie bezpiecznym miejscem, azylem, gdzie mogę odpocząć. Jako osoba wierząca czasem chodzę do kościoła, bo zapewnia mi to dodatkowy spokój i pozwala uporządkować myśli, zanim znów wyruszę w trasę albo spotkam się z publicznością. Życie codzienne, kontakt z naturą i chwile refleksji dają mi równowagę obok muzyki i tego, co dzieje się na scenie.

Jeśli ludzie widzą we mnie łagodność, to dobrze, bo rzeczywiście jestem osobą wrażliwą. Ale to tylko jedna strona mnie – potrafię też być zdecydowana i świadoma swoich wyborów.

Scena nauczyła mnie przede wszystkim pokory. Praca z publicznością to dla mnie coś więcej niż występy – to spotkania z ludźmi, którzy przychodzą, aby się wzruszyć, pobawić albo poczuć, że nie są sami. Dzięki temu nauczyłam się patrzeć na innych z większym zrozumieniem i szacunkiem, bo każdy niesie swój własny bagaż doświadczeń, a ja mam szczęście, że mogę spotykać się z tymi emocjami i przeżywać je razem z widownią. Dla mnie ten zawód to posługa, a nie gwiazdorstwo. Zawsze staram się być sobą, robić wszystko najlepiej, jak potrafię, i dawać ludziom to, co mam w sobie najlepsze. Nawet po koncertach lubię się zatrzymać, porozmawiać z kimś, uśmiechnąć się i podziękować – to jest prawdziwa część sceny. Nauczyłam się też, że choć czasem jest głośny aplauz, a innym razem cisza, najważniejsze jest pozostać sobą i wykonywać swoją pracę z sercem. Takie podejście daje mi siłę i równowagę zarówno na scenie, jak i poza nią.

Najtrudniejszym momentem w moim życiu była strata mojej ukochanej i jedynej córki Afrodyty. Wtedy cały mój świat legł w gruzach. To zmieniło mnie na zawsze. Musiałam uczyć się żyć od nowa, dzień po dniu. Wymagało to ogromnej siły. Przebaczenie było jednym z najtrudniejszych, ale i najważniejszych kroków, jakie musiałam wykonać. To pozwoliło mi pójść dalej.

Tak, ale dziś częściej ze wzruszenia i wdzięczności. Wzruszają mnie ludzkie gesty, dobro i chwile, gdy publiczność śpiewa razem ze mną. To są takie momenty, kiedy łzy same płyną mi do oczu.

Tak, choć po bolesnym doświadczeniu z córką szczęście jest dziś inne niż kiedyś – bardziej spokojne, dojrzałe. Wiem, co naprawdę się w życiu liczy – miłość, bliskość i wdzięczność za każdy dzień.

Często drobne codzienne sytuacje, czasem własna roztargniona natura. Nauczyłam się śmiać z siebie

Najodważniejsza była w karierze decyzja, żeby iść własną drogą i pozostać sobą – nawet gdy mody się zmieniały, a świat show-biznesu gnał w innym kierunku. Stawiałam na melodyjność, prawdziwe emocje i wartości, które są mi bliskie, zamiast iść na skróty czy szukać tanich hitów. To było odważne, bo nie zawsze łatwo pozostać wiernym sobie. Jeśli chodzi o coś zbyt zachowawczego, czasami mogłam być bardziej otwarta na nowe współprace czy eksperymenty. Z jednej strony trzymałam się swojego stylu, z drugiej – może warto było spróbować czegoś zupełnie nowego, choć ryzykownego.

Bądźcie sobą. Nie udawajcie nikogo innego. To, skąd pochodzicie, jest waszą siłą. Jeśli połączycie swoje doświadczenia w szczerej opowieści, ludzie to usłyszą i docenią.

Największą radość i siłę dają mi ludzie – publiczność, fani i osoby przychodzące na koncerty, śpiewające ze mną moje piosenki i dzielące te chwile. Ich uśmiechy, oklaski, ciepło i wierność od pięćdziesięciu lat są dla nie źródłem ogromnej energii i sprawiają, że muzyka ma sens, że chcę dalej śpiewać i tworzyć. Pragnę z całego serca im za to wszystko podziękować. Dziękuję też tym, którzy wspierali mnie w trudnych chwilach – przyjaciołom, współpracownikom i wszystkim, którzy pomagali mi w sprawach prywatnych i zawodowych. Dzięki nim mam siłę iść dalej, wierzę w dobro i dzielę się muzyką z ludźmi. Z całego serca dziękuję i ściskam ich wszystkich – jesteście moją największą inspiracją!